GRRRMBL

Leven op de Boekenvloer

Op deze nationale feestdag dwalen alleen toeristen de winkel in. Een van die dagjesmensen komt me vragen of we ook een afdeling theologie hebben. Ik stuur hem naar de eerste verdieping.

Hij: ‘Dit kan wat vreemd klinken, maar mag ik vragen hoeveel treden de trap telt?’

Ik: ‘Een twintigtal?’

Er valt een stilte en de man slikt. Hij vraagt me of ik het precieze aantal echt niet weet. Ik zeg van niet en dat ik wel even de trap op wil lopen om de treden voor hem te tellen.

‘Nee, dat kan ik onmogelijk van je vragen.’

Ik verzeker hem dat het niet zo’n probleem is, maar hij wandelt al weer naar buiten.

Ik roep hem na dat we ook een lift hebben. Hij kijkt niet meer om.

Nano

Op zwoele zomeravonden als deze, wanneer het lief en ik onderuitzakken in zetel, voel ik me genoopt om op elke link te klikken die mijn scherm kruist. En daarover te vertellen. Hier het favoriete nieuwtje van de dag: er werd een kolibrie geboren in de zoo van Antwerpen. Nu liggen kolibries, sinds ze gepromoveerd werden tot romanpersonage, me erg na aan het hart. Met een gretigheid die herinnert aan kat en kattenkruid, vlieg en stront, Sonny en Cher, drukte mijn index op de link. De post leest als een soap. De vogels vogelden, kregen eitjes, verloren ze weer, etc. Totdat er uiteindelijk een mini-exemplaar tevoorschijn kwam. Het kind kreeg een naam, oh ja, want zo gaat dat, en het heet Nano. Heette, liever, want het is niet lang daarna gestorven.

Niet getreurd, echter, er is ondertussen een nieuw exemplaar opgedoken. En ook dat kreeg een geïnspireerde naam: Nano 2.

Maar dan nu ter zake:

Beste Zoo Van Antwerpen,
ik zoek binnen dit en enkele maanden een job, en hoewel ik professioneel naamgeefster nog niet overwoog als carrière bied ik hierbij mijn diensten aan. ik heb een Afrikaans, Arabisch en Sanskrit woordenboek. Ik kan jullie helpen.

Alle goeds,

N.

Thesis-issues